Vakantiefietsers

Donderdag de 14e vertrokken vanuit Eindhoven. De fietsen en tassen zijn al een week eerder, zonder ons vertrokken naar Ierland. Travellight heeft alles opgehaald bij ons thuis. We hebben geluk met Maura van onze B&B in Malahyde! Maura liet ons weten dat de spullen daar al zijn aangekomen en op ons staan te wachten. Nu maar hopen dat alles nog heel is. Ik vind het helemaal prima zo. Lekker met een rugzakje vanuit Eindhoven vertrekken. Geen gedoe met zware tassen en grote dozen met fietsen. Relax, de zon schijnt dus de vakantie kan beginnen.

Aangekomen bij het B&B in Malahyde bleken de fietsen in goede staat. Een hele geruststelling. Na even sleutelen zaten ze in elkaar en konden we een proefritje naar het dorp maken. Alles Tip top dus klaar voor vertrek.

De wereld is raar. We volgen het nieuws en zijn geschrokken door de gruwelijkheden. Gelukkig bestaan er echt nog lieve, goede mensen! Het is heerlijk om hier te fietsen en de mensen naar je te zien zwaaien vanuit hun auto’s. Ook hier wordt gestopt om te vragen of alles oké is als je even staat uit te puffen. Gelukkig niet alleen maar wreedheden in de wereld, maar het maakt het zeker niet minder erg.

Meteen vanaf dag 1 flink klimmen. Ik heb echt te weinig getraind. Dat merk ik nu zeker. De kilometers van Amerika zijn weg. Helaas dus flink afzien. Maar mooi is het wel. En die benen worden vanzelf beter. We hebben de Wicklow Mountains dus meteen in het begin.

 

Op dag 1 kwamen we na flink wat zwoegen rond 18 uur in Rathdrum aan. Er zou een camping zijn dus helemaal goed dachten we. Een megacamping maar helaas helemaal vol! Na ongeveer alle B&B in de omtrek gebeld te hebben waren we bijna radeloos. Waar moesten we slapen. In het dorpje zag een man ons zoeken en vroeg of hij kon helpen. We konden wel op het rugbyveld gaan staan zei hij vlak bij de camping. Verder fietsen was geen optie dus dan maar dit. Nog even naar de camping gegaan voor een laatste poging en jawel ze vielen voor de charmes van Rob. We mochten op het midgetgolfveldje. Hele veld voor ons alleen en een douche! De spanjaarden die even later kwamen hadden minder geluk. Zij werden zonder pardon weggestuurd. Hen de tip van het rugbyveld dus maar gegeven.

De volgende ochtend vroeg uit de veren om weer flink te gaan klimmen. We hadden in het maar wel vast een B&B geboekt want nog zo’n debacle daar hadden we geen zin in. Helaas zijn er maar weinig campings in Ierland. Op de route helaas niet al teveel in ieder geval.

Het weer valt reuze mee. Wat miezer maar een temperatuur van rond de 23 graden, dus die miezer is wel fijn als je aan het klimmen bent.

Vanuit New Ross naar Mount Melleray. Het zegt het al een Mount (berg). We hadden gezien dat er een Pelgrims Hotel zou zijn bovenaan de berg. Vlak bij het klooster. Beetje van de route af maar de moeite. Omdat we de weg niet precies wisten hebben we het even in een echte Ierse pub gevraagd. We kregen de volgende fantastische routebeschrijving, Er had al heel wat Guinness gevloeid denk ik.

Gelukkig zijn we er wel gekomen. Na een enorme klim. Ik dacht dat ik nooit boven zou komen. Maar alles wat omhoog gaat……

Gaat ook weer naar beneden en dat was vandaag. Het zou redelijk vlak zijn. Ierland is niet vlak! Dat weet ik inmiddels al wel. Vandaag een stralende zon de hele dag. De tanning lines beginnen al flink te komen. Beetje onverwachts maar de zonnebrand hebben we toch maar gekocht.

note: What’s the craic? Het betekent hoe gaat het met je in het Iers. Hoe het met ons gaat hebben jullie hierboven kunnen lezen.