Vakantiefietsers

Heerlijk die rustdagen. We zijn weer helemaal opgeladen. Er is van alles te doen in Steamboat maar we hebben het rustig aan gedaan. Beetje langs de winkels gelopen, gezwommen en heerlijk gegeten. Een keer iets anders dan de befaamde hamburgers en friet.

We hadden misschien wel langer willen bijven maar toch weer op de fiets gekropen. Het was erg warm bij vertrek. Rond de 40 graden dus het zweet liep in straaltjes langs onze gezichten en rug. Na een kilometer of 20 werd de lucht donker en hoorde we gerommel. Even gestopt bij een elektriciteitshuisje om te schuilen. Gelukkig waaide het over. We hadden een mooie klim voor de boeg.

De klim was gestaag en niet enorm stijl uitgezonderd het laatste stukje. Dat is heerlijk. Je kunt dan echt in een klimritme komen.

Lynx Pass op 2750 meter. De natuur is hier prachtig. We hebben wederom een mooie kampeerplek en genieten van de natuur.

Vanuit Linx Pass op naar de volgende pas die we op mochten klimmen. Gore Pass nog een stukje hoger. Een erg mooie klim. Verhard dus dat scheelt enorm.

In Kremmling aangekomen bleek er die avond een Demolition Derby plaats te vinden. Hoe Amerikaans wil je het hebben? We konden het niet laten daar even een kijkje te nemen. Voor degene die niet weten wat het inhoudt. 7 auto’s in een ronde bak met zand. Wie het laatste nog kan rijden wint. Ze moeten zo hard mogelijk botsen op elkaar zodat ze anderen uitschakelen.

Voordat het los ging werd natuurlijk eerst de vlag gehesen en live het volkslied gezongen. Het was muisstil. Apart hoor. Een enorme knal was het startsein en toen kon het spektakel beginnen. Wat een contrast met waar wij mee bezig zijn zeg. Heerlijk rustig in de natuur genieten van al het moois en hier beuken ze auto’ s op elkaar alsof het botsautootjes zijn. We hadden al snel genoeg gezien. Flinke buien heel de avond en nacht.

De dag erna gelukkig droog al waren en ook onweersbuien voorspelt. Op naar Silverthorne. We hebben gekozen om over de verharde weg te gaan. Toen we op weg waren bleek dat ze aan het werk waren dus een heel deel onverhard. Zo zie je maar. Wel een mooie weg.

Onderweg kwam er een pickup achter mij rijden en bleef daar even rijden. Ik vroeg me af wat er aan de hand was toen ze naast ons kwamen rijden. Het bleken 4 jongens met mountainbikes achterin hun pick up truck. Ze vonden het gaaf wat we aan het doen zijn en wilde even weten of we de Great Divide aan het fietsen waren. Ja zeiden we en er werd zeer enthousiast op gereageerd. We werden nog even op de foto gezet vanuit de auto terwijl we ernaast fietsten en toen gingen ze weer verder. Je ziet hier in Colorado echt enorm veel fietsen. Vaak op auto’s, maar we kwamen vandaag ook wat wielrenners en mountainbikers tegen op de fiets. Tijdens een klim kwam er een busje vol met fietsen op dak en achterkant ons tegemoet. We kregen de vrolijke tourtoeter te horen. Zo leuk hoe mensen meeleven. We genieten volop.

Vanuit Silverthorne op weg gegaan naar de Boreas Pass. Het begon met een werkelijk prachtig fietspad. Dit fietspad verbind een aantal stadjes met elkaar.

Het was druk op het pad. Heel veel fietsers. Voornamelijk tegemoet komend dat wel (zij in de afdaling). Veel oudere mensen op racefietsen. Erg leuk om te zien. Omaatjes die op de racefiets klimmen. Ik snap dat het pad aangelegd is want het is fantastisch mooi hier. Onderweg nog even gestopt voor een Starbucks koffie zodat we goed konden beginnen aan de klim naar Boreas Pass.  De klim was heel goed te doen. Het ging geleidelijk omhoog en de uitzichten waren fantastisch. We begonnen op een verharde weg en later werd dit een gravelweg.

Vroeger heeft hier een trein overheen gereden. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Eenmaal boven waren we op jawel 3510 meter! Zo hoog zijn we nog nooit geweest met de fiets. Toch even een bijzonder momentje.

De lucht werd op dat moment iets donkerder dus besloten om maar snel door te fietsen. Er zou een B&B in Como zijn. Daar aangekomen zagen we dat het een mini stadje/dorp is. Er stond een bord met lodge dus die gevolgd. We kwamen uit bij een oud, gerestaureerd stationnetje.

Er stond een man (Bob) op een ladder dus aan hem gevraagd of hij wist of er een lodge in de buurt was. Hij zei dat het gesloten was maar dat de Engelse eigenaar (David) binnen in het stationnetje was. David was super aardig en nam ons mee naar binnen in het oude spoorweghotel naast het stationnetje.  Hij was gestopt met het restaurant en ook de kamers verhuurde hij niet echt meer. Toch had hij wel een kamer klaar. Toen we mee liepen bleek de kamer nog niet klaar maar dat zou hij wel in orde maken. We konden blijven voor 45 dollar. We waren echt blij want het leek te gaan regenen en veel zit hier niet in de buurt. Na even kwam hij zeggen dat een andere kamer (groter met eigen badkamer) wel klaar was dus we konden die wel krijgen. Het is zo’n mooi oud gebouw!

David vertelde dat een Nederlandse vriend (Kor) later nog zou komen. Hij had zijn vrouw hier leren kennen en ze waren vorig jaar  hier getrouwd. Het plaatsje  Como heeft nog 15 permanente inwoners. Zij zijn hier het hele jaar door. Een aantal anderen komen alleen in  de zomer. Buiten voor het gebouw lag een grote hond waar Rob al snel vriendschap mee sloot, Shadow.

Kor kwam niet veel later. Hij woont in Wassenaar en is met een Amerikaanse vrouw getrouwd, Ze hebben elkaar in 2011 in dit hotel leren kennen. Hij is gek van oude spoorwegen in Amerika en dat is de reden dat hij hier terecht kwam. Hij heeft ons heel wat kunnen vertellen over de spoorlijn.Hij had een hoop eten bij zich en voor we het wisten zaten we aan tafel bij David, Kor en Bob. Heel gezellig. We hebben genoten van hun verhalen en de heerlijke maaltijd. David geeft je echt het gevoel thuis te zijn. Toen we aankwamen zei hij dat we alles konden gebruiken. De keuken, drinken pakken als we wilden, de kachel aanmaken als je het koud hebt. Wat een warm welkom!

We kregen een foldertje van David over het dorpje en een mini wandelroute. Na het eten zijn we er op uit gegaan met Shadow Hij is echt enorm dus het koste Rob nogal wat kruim om hem in toom te houden.

 

Toen we 2 mensen zagen lopen ging Shadow nog meer trekken. Het bleken Rita en Carl Zimmerman. Een aardig ouder stel wat hier in de zomer woont.  Zij hebben een aantal huizen (4) in het plaatsje gekocht en schilderen deze in mooie kleuren. De laatste heet tri colore.

Carl is momenteel nog bezig met het schilderwerk. We mochten een kijkje binnen nemen. O en A wat gaaf. Alsof je zo heel wat jaartjes terug in de tijd gaat. Ze hebben het prachtig opgeknapt in oude stijl en Rita snuffelt op rommelmarkten oude spulletjes bij elkaar.

Als we nog een keer in Como kwamen moesten we maar langskomen dan konden we in een van de huisjes verblijven. Erg lief! Wat een fantastische mensen hebben wij ontmoet en wat enorm gastvrij. Bijzonder en dat geeft je een warm gevoel.

Vanmorgen na een heerlijk ontbijt kregen we een rondleiding in het pas gerestaureerde stationnetje. Zaterdag is de officiële opening. Mocht je ooit in de buurt zijn ga dan zeker even een kijkje nemen!

 

Om 9 uur zaten we op de fiets voor een lange dag vandaag. We begonnen op 3000 meter hoogte vanuit Como. Het is een open vlakte dus de wind heeft vrij spel. Gelukkig het eerste deel in de rug maar later helaas van voren. Na een fikse klim een enorme afdaling naar Salida op 2168 meter. Vandaag 125 km gefietst dus tijd voor een rustdag. Overmorgen weer verder met meteen een klim terug naar boven de 3000 meter.