Vakantiefietsers

Op de 28e zijn we vanuit Lima vertrokken. Een lange dag op de fiets. 100 km gefietst. Het zou vlak zijn stond in het hoogte profiel. Het eerste stuk veel klimmen en daarna inderdaad vlakker. Met regelmatig een fikse klim. Het landschap is heel open en wijds. Het mooie van de route is dat je hier geen 2 dagen hetzelfde landschap hebt. De route zorgt voor de nodige afwisseling. Op een kampeerplek in Upper Lake de tent op gezet.  Heel veel muggen dus al vroeg in de tent gaan liggen om te ontsnappen aan deze kleine doerakken.

Vanuit Upper Lake op tijd vertrokken. Een relatief korte route. Vanuit het de “vlakte” en uitgestrektheid rondom het meer omhoog naar de grensovergang van Montana en Idaho, Red Rock. We zijn in Idaho! Eindelijk een andere staat. Na de klim door een mooi gebied met bomen gekomen en daarna een meer. Uiteindelijk een leuk pad door het bos genomen naar Macks Inn campground. Het pad was smal en bezaaid met keien en modderplassen. Leuk technisch stukje.

Vanuit Macks Inn vertrokken. Macks Inn was best wel toeristisch. Veel Amerikanen gaan hier denk ik heen om een dagje op het water te vertoeven. Niets dan kano’s en rubber banden. De kampeerplek was dan ook de slechtste (en duurste) tot nu toe. Veel lawaai en de douche en toilet waren erg vies en kapot. We hebben op kampeerplekken waar verder niets was beter gestaan. Vaak is daar wel een wc. Nou ja een gat in de grond met een pot erop. Echt prima want het stinkt bijna niet en het wordt schoongehouden. Er is tot nu toe altijd wc papier geweest in deze wc’s. Prima dus. Lawaai technisch kun je daar ook beter zitten. We zijn inmiddels verwend denk ik. Op sommige kampeerplekken hoor je niets! De lucht, wanneer het helder is staat vol met sterren. Een mooiere sterrenhemel kun je je niet wensen. Het was dus niet met pijn in het hart dat we Macks Inn achter ons lieten. Er waren geen winkels in Macks Inn. Alleen de benzinepomp heeft wat te koop qua eten om mee te nemen. Je gaat verlangen naar vers fruit of groenten op deze reis! Zo druk als het in Macks Inn was zo snel zit je weer midden in de natuur. We volgende een oude spoorbaan.

Het is hier vulkanisch gebied dus de ondergrond was moeilijk te berijden. Het is net of je op water aan het rijden bent. Je zweeft meer dan dat je grip hebt. Best zwaar trappen.

Na een deel op deze weg op een mooie verharde weg gekomen die prachtige uitzichten gaf op Les troisTetons. Ik snap dat ze zo genoemd zijn door de Fransen die hier in 1818 waren. Op de foto waren ze nog niet zo goed te zien. Zo zit je tussen de bomen en zo fiets je weer tussen de weilanden. Het lijkt vlak maar dat is het niet. Wat is Nederland toch plat!

Vanuit de weilanden weer meer richting Les Trois Tetons gefietst. Een monstertocht zullen we maar zeggen. Het was maar 60 km maar wat een ellende. De weg was helemaal bezaaid met grote, kleine, losse stenen en er zaten flinke klimmen in. De weg zat ons echt tegen vandaag. Of in ieder geval mij (Leonie). Ik ben 2 keer gevallen. Tijdens een klim en tijdens een afdaling. Gelukkig viel beide keren de schade mee. Wat blauwe plekken rijker weer verder gefietst. De omgeving is wel heel mooi. Het begint een beetje op Canada te lijken. We zitten inmiddels in Wyoming.

Vandaag een betere dag. Bijna 100 km door een prachtig park. Teton National Park. De natuur is bijzondere mooi. Het is hier wel een stuk drukker! De nationale parken trekken natuurlijk veel mensen aan en dat is te merken. Gelukkig had dit park een heel mooi fietspad aangelegd!

Nu zitten we in Jackson en moeten we gaan bekijken hoe verder. Dit deel van de route is eigenlijk om op en neer te fietsen maar om nu weer 70 km terug te gaan om de route op te pikken dat zien we niet zitten. We hebben net gezien dat dat betekend dat we morgen 120 km moeten gaan fietsen.  Pfffff. Het is niet anders. We hopen morgen in Pinedale aan te komen.

We zijn bang dat we niet de hele route gaan halen. We hebben de kaarten er eens bij gepakt en uitgerekend hoeveel dagen we nog nodig hebben. We hebben 5 dagen verloren door de problemen met de fiets en de regen. We hebben verder nog geen “rustdagen” gehad waarop we niet fietsen. Het gaat bijna als een race voelen. Omdat het ook onze vakantie is hebben we besloten dat we niet gaan haasten. We hopen dat we het tot Silver City halen en dat is al een uitdaging. Vanuit daar zullen we dan een auto moeten huren ofzo. Dat gaan we op een rustdag die we volgende week in gaan plannen eens rustig bekijken. We hebben ons een beetje verkeken op de zwaarte van de tocht. Dat het veel klimmen was wisten we maar dan voel je je benen nog niet. Mooi is het zeker en we balen ook wel dat we het waarschijnlijk niet gaan redden. Extra vakantiedagen zullen er niet in zitten dus we moeten het doen met wat we hebben.