Vakantiefietsers

We zijn nu alweer een aantal dagen op weg. We genieten volop en de fietsen doen het redelijk. Wij trouwens ook want het is flink klimmen geblazen. Mijn schouder (Leonie) gaat heel goed! Ik denk dat de hobbelwegen hier hun therapeutische werking hebben.

Tot nu toe hebben we echt fantastisch weer! Het is zelfs erg warm. Iedereen heeft het erover dat het veel warmer is dan normaal. Overal zijn aanplakbiljetten dat er geen vuur gemaakt mag worden ivm gevaar voor bosbranden. Klagen doen we niet!

Vanuit Seeley lake zijn we weer gaan klimmen en off road gegaan. Na een bosrijk gebied ineens een kale vlakte waar we langs Ovando kwamen. Een minidorp met 50 inwoners en zoals het bord zegt 100 honden (al hebben wij geen een hond gezien!). Wel heerlijk gegeten!

Daarna in een prachtig bosrijk gebied. Uiteindelijk een prachtige kampeerplek gevonden aan een meer. We waren er helemaal alleen wat een luxe!

Vanuit het mooie meer een fikse klim. De Huckelberrypass. We zagen een bord met Road closed maar daar zijn we mooi omheen gefietst. Na 6 kilometer klimmen kreeg ik het toch een beetje benauwd. We zullen er toch wel door kunnen? Na nog eens 5 kilometer klimmen aangekomen op de top was ik het bordje vergeten. Zeker met 32 graden is klimmen geen kattenpis. Het uitzicht is er wel naar.

Dalen is heerlijk! Zeker na zo’n klim. Na een kilometer of 3 dalen zagen we weer een bordje road closed. Na nog een kilometer kwam ineens de eerste auto van de afgelopen 2 dagen ons voorbij. Nou ja auto. Een enorme truck met een enorm blok beton achterop. Ik begon nog meer te zweten en dat was al bijna niet meer mogelijk. Wat nou als we er niet door kunnen?!!! Moeten we die pas nog een keer over en terug!

Uiteindelijk zagen we in de verte de truck staan en wat mannen er omheen. Rob vond dat ik maar voor moest gaan en evt. mijn “charme ” n de strijd moest gooien zodat we erdoor zouden mogen. Gelukkig was dat helemaal niet nodig. We werden zelfs heel vriendelijk geholpen. Onze fietsen werden mee naar de overkant geholpen over de beek. Een van hen grapte nog dat wanneer de beek breder was geweest ze ons met kraan over het water hadden kunnen zetten.

In Lincoln overnacht op de camping. Vanuit Lincoln een flinke tocht omhoog naar een kruising met de Great Divide. The Great Divide is een waterscheiding waarbij het regenwater naar de stille of naar de atlantische oceaan gaat. Onze route volgt ongeveer deze lijn die van noord naar zuid door Canada en Amerika koopt.

Op de routebeschrijving stond dat het een extremely steep uphill klim zou worden. Er was ook een alternatief maar nee joh dat lukt ons wel. Na 15 kilometer begon de klim. Eerste stukje heel stijl. Daarna door een glooiend landschap. Net nadat Rob zei het valt best mee begon de echte klim. Echte enorm stijl! Met enorme stenen op de weg. We hebben allebei een deel moeten lopen, zo stijl. Wel weer heel erg mooi.

Maar wat omhoog gaat gaat ook naar beneden. Meestal is dat heel fijn maar vandaag was het best pittig. Het ging  net zo stijl naar beneden als omhoog. Losse stenen overal. Mijn remmen begonnen te stinken en mijn velgen werden gloeiend heet. Na een fikse afdaling had Rob wederom een lekke band.

Na even zagen we een fiets aan een hek hangen met een bordje cabin en camp. Dat leek ons wel wat.

Er was alleen niemand thuis. Na even kwam er iemand de weg opgelopen. Een jongen. Het huis was van zijn tante en we konden wel in de cabin blijven zei hij. Dat leek ons wel wat. Toen ik vroeg wat het koste zei hij niets! Het is de meest idyllische plek ooit. Een hele knusse cabin met een apart wc huisje. Een solar douche en een uitzicht! In de wei eromheen staan 3 lama’s.

 

Toen we een douche hadden genomen en lekker zaten te relaxen kwamen er nog 2 fietsers aangereden. Hap en Diane. Zij bleken gebeld te hebben naar de eigenaresse om het hutje te reserveren maar vonden het prima als we bleven. In het begin voelde we ons een beetje schuldig maar ze stelde ons erg op ons gemak. Ze komen uit Ohio. Samen gegeten (een instantpakket klaar gemaakt) en gezellig gekletst. Ze hebben al veel mooie fietsreizen gemaakt dus meer dan genoeg stof om over te praten.

Het is hier zo mooi. Het lijkt het “little house on the prairie” wel.

Vandaag naar Helena gereden.

PS. zie ook de fotogalerij.