Vakantiefietsers

We zijn alweer een week onderweg met de fiets.

De tijd vliegt als je zo aan het genieten bent. Waren we al voor gewaarschuwd van te voren maar het is echt zo!  We hebben deze week veel gezien. Prachtige vergezichten in Canada met sneeuw op de hoge bergen om ons heen. De eerste paar dagen hadden er meer ingehakt dan we dachten. Gelukkig ook een dag over asfalt kunnen rijden dus dat schoot lekker op. In Sparwood de enorme monster truck bekeken die daar in het centrum staat en in Fernie genoten van een heerlijke koffie bij Starbucks. Het is niet alleen maar afzien!

We komen onderweg allerlei leuke mensen tegen. Wanneer we afgelegen fietsen en er komt een auto langs dan wordt er gezwaaid en soms gevraagd of we iets nodig hebben. Mensen die ook op de fiets zijn stoppen en maken even een praatje. Zo zijn we al een canadees stel tegengekomen dat al sinds 2013 door allerlei landen aan het fietsen is en die nu op weg naar huis (Ontario) zijn. Een Duits stel en 2 engelse jongens die ook de Divide aan het fietsen zijn. Canadezen waar we gezellig mee een lunch hebben gegeten. Ze waren erg geïnteresseerd in de route en we hebben gezellig zitten kletsen. Beren is toch nog een onderwerp dus maar even gevraagd hoe zij het zien. Volgens hen is de kans echt klein. Degenen die uit dit gebied komt vertelde dat hij veel wandelt en fietst en als hij tussen de 1 en 5 beren tegenkomt in een jaar dat het echt veel is. Zwarte beren zijn meer bang voor jou dan jij voor hen hoeft te zijn. Grizzly wil je niet tegenkomen. Hij heeft er ooit 1 getroffen met zijn dochter. Rustig achteruitlopen hielp. Knopen we in onze oren.

Tijdens een fikse klim werd ik ingehaald door een wielrenner. Een man op leeftijd. Rond de 70 schat ik hem. Hij vroeg waar ik heen ging en zei, You’re doing a good job. Daarna fietste hij door naar Rob die natuurlijk al bijna boven was. Ik zag dat de man iets aan het opschrijven was toen ik bij hen aankwam. Ik kreeg een hand en hij stelde zich voor als Steve. Hij woont in Steamboat. Dat is een plaatsje in Colorado waar we ook doorheen gaan komen. We kregen zijn nummer want als we daar zijn moesten we maar even langskomen voor een douche ofzo. Erg aardig.

We hebben deze week 5000 hoogtemeters gemaakt. Regelmatig eindigen klimmetjes in een kuitenbijter. Wanneer we moeten klimmen zijn er steevast ook vlinders om ons heen. Prachtig. Ze blijven om je heen cirkels en vliegen de berg op alsof het niets is. Eenmaal in de cadans van het fietsen bedenk ik me dan maar dat ik die vlinder ben. Soms vliegt er een voor me en hoef ik niets anders te doen dan te volgen.

Gisteren ook een fikse klim gehad naar Whitefish Divide. De vlinders waren weer present om mij te helpen omhoog te komen. Eenmaal boven prachtig uitzicht. Je bent helemaal omgeven door bomen. Oneindig ver bomen zo lijkt het. Een aantal hellingen zijn kaal en op sommige plaatsen kon je de vallei in kijken die vol staat met kleine meertjes. Het schijnt het ideale gebied te zijn om beren te spotten. Niets gezien. Wel veel hertjes!

Oh ja en we zijn inmiddels in Amerika! Via Roosville de grens over gegaan. De postbussen aan de kant van de weg laten het duidelijk zien. Amerika.

Mijn lieve vriendin Lien heeft een leuke blog geschreven over mijn vertrek. lezen allemaal! Klik hier op le grand departy.

We hebben meer foto’s bij de galerij toegevoegd voor degene die dat leuk vinden.